กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 26 เสียงนาฬิกาปลุกที่ไม่ได้ตั้ง
ผมไม่คิดว่าเจ้าอ้วนคนนี้จะละเอียดอ่อนขนาดนี้ จมูกพลันแสบซ่า ดวงตาอดไม่ได้ที่จะรื้นน้ำตา
“เฮ้ย นายคงไม่ได้จะร้องไห้หรอกนะ เป็นผู้ชายหรือเปล่าเนี่ย!” เขาหัวเราะพลางตบไหล่ผมเบา ๆ
ผมหัวเราะแก้เก้อ “เปล่า เป็นเด็กผู้ชายต่างหาก!”
“รีบออกเดินทางเถอะ เดี๋ยวจะไม่ทันรถเที่ยวบ่าย อ้อ บ้านเพื่อนฉันทำธุรกิจอยู่ในเมืองเอก เขาบอกว่าห้องเช่าราคาถูกอยู่แถวฝั่งตะวันตกของเมือง แถวนั้นเป็นย่านถนนเก่าแก่ ถ้าเงินไม่พอก็บอกฉันนะ”