กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 23 เธอตายอย่างอยุติธรรม
ลมภูเขาพัดแผ่วเบา ผมเงยหน้ามองไปยังขอบฟ้า ท้องฟ้ามืดลงแล้ว แม้แต่แสงสนธยาก็ไม่เหลือ ผมหันกลับไปจ้องศพของหมิ่นหรู กัดฟันหยิบตะปูไม้ท้อออกมา แล้วรวบรวมความกล้าตอกตะปูไม้ท้อลงไปที่แขนขาทั้งสี่ของศพ เหลือเพียงดอกสุดท้าย ผมมองดูศีรษะที่บวมเป่งของศพ สุดท้ายก็ยังคงขาดความกล้าอยู่บ้าง
กะโหลกศีรษะแข็งขนาดนั้น ผมไม่แน่ใจว่าจะตอกเข้าไปได้ลึกแค่ไหน ผมเดินไปที่เหนือโลงศพอย่างกระวนกระวาย แม้จะเตรียมใจตายไว้แล้ว แต่ในตอนนี้ผมก็อดตัวสั่นสะท้านไม่ได้ มือไม้สั่นเทาจนควบคุมไม่อยู่