ตอนที่ 290 อ่าวทางช้างเผือกอันงดงาม

ตอนที่ 290 อ่าวทางช้างเผือกอันงดงาม

บนเส้นทางสายเล็กๆ ท่ามกลางผืนป่า ลู่หรานเดินทอดน่องไปตามลำพังพลางซุกมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋ากางเกง สายตาทอดมองปุยเมฆสีขาวที่ลอยล่องอยู่บนฟากฟ้า

นี่เพิ่งเป็นวันที่สองที่เขามาถึงภูเขาลั่วเซียน แต่เขากลับเริ่มตกหลุมรักสถานที่แห่งนี้เสียแล้ว

ท้องฟ้าอันปลอดโปร่ง สายลมพัดโชยอ่อนโยนอบอุ่น... แถมยังมีกลุ่มคนร่วมลัทธิที่เปี่ยมด้วยความกระตือรือร้นและมีน้ำใจอีกด้วย

"ฟู่..."

สายลมเย็นพัดผ่านเข้ามาเบาๆ โชยเอื่อยจนชายเสื้อของเขาพัดปลิว

ลู่หรานหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน สายตาจับจ้องไปยังทางแยกเบื้องหน้า

ศิษย์พี่หญิงเฉิงเคยบอกไว้ว่า เส้นทางสายนี้จะนำไปสู่หน้าผา บนนั้นมีศาลาพักร้อนหลังหนึ่งใช่ไหมนะ?

ลู่หรานคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสาวเท้าเดินไปตามทางแยกนั้น

ผ่านไปราวสิบกว่านาที ลู่หรานก็มองเห็นหน้าผาจริงๆ และตรงหน้าผานั้นเองก็มีศาลาพักร้อนตั้งอยู่หลังหนึ่ง