ตอนที่ 170 อาณาเขตอาวุธเทพแห่งแสงอรุณ

ตอนที่ 170 อาณาเขตอาวุธเทพแห่งแสงอรุณ

เมื่อปรากฏการณ์ประหลาดบนท้องฟ้าเลือนหายไป เหล่าปีศาจก็เลิกแห่แหนกันมายังชานเมืองทิศตะวันออกอย่างบ้าคลั่ง

เติ้งอวี้เซียงและลู่หรานลงมือเข่นฆ่าอย่างดุเดือด จนกระทั่งปีศาจทั้งหมดถูกกำจัดสิ้น

ฝูงผีท่องราตรีที่ดำเนินไปเกือบสามชั่วโมง ไม่อาจทำให้เมืองแห่งนี้จมสู่ทะเลเพลิงได้

หลังจากฝันร้ายผู้ยิ่งใหญ่บินจากไป ลู่หรานก็ยังไม่ได้กลับไปยังโรงเรียนประถมแห่งที่ห้า เขายังคงลาดตระเวนอยู่ในบริเวณถนนสามสายใกล้เคียง เพื่อเสาะหาเศษซากปีศาจที่อาจหลงเหลืออยู่ และในระหว่างทาง เขาก็พยักหน้าทักทายและเดินสวนกับเหล่าผู้มองจันทราคนอื่นๆ เป็นระยะ

ความยินดีที่รอดพ้นจากภัยพิบัติปรากฏให้เห็นอยู่บนใบหน้าของแต่ละคนไม่มากก็น้อย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อลู่หรานเดินผ่านหมู่บ้านจัดสรร เขามักจะเห็นประชาชนแอบมองออกมาจากหลังหน้าต่าง ความโล่งอกโล่งใจบนใบหน้าของพวกเขายิ่งแจ่มชัดกว่าใคร บางคนส่งยิ้มให้ลู่หราน บางคนก็โบกมือให้เขาจากระยะไกล

ที่หมู่บ้านตงซุยหวัน มีคุณน้าท่านหนึ่งที่อาศัยอยู่บนชั้นสามถึงกับเปิดหน้าต่างออกมา แล้วเอ่ยขอบคุณลู่หรานไม่ขาดปาก

ตอนที่ลู่หรานเดินออกจากหมู่บ้าน ในอ้อมแขนของเขาก็มีขนมเปี๊ยวน้ำตาลเพิ่มมาสองชิ้น

อืม... คุณน้าคนนั้นโยนลงมาจากชั้นสามโดยตรง ทำเอาเขาแอบคิดว่าตัวเองเหมือนขอทานอยู่เหมือนกัน