ตอนที่ 122 ฝูงผีท่องราตรี เผ่าบรรพกาลจุติ

ตอนที่ 122 ฝูงผีท่องราตรี เผ่าบรรพกาลจุติ

"เสี่ยวลู่หราน?" เติ้งอวี้เซียงเห็นลู่หรานใจลอยไปชั่วขณะ จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วมุ่น

"ครับ" ลู่หรานขานรับส่งเดช

ในใจของเขาตอนนี้นึกถึงแต่เรื่องรูปปั้นมารสุนัขชั่วร้าย อยากจะเห็นเหลือเกินว่ารูปสลักปีศาจชิ้นนี้จะพัฒนากลายเป็นรุ่งโรจน์และยิ่งใหญ่เพียงใด

แต่เติ้งอวี้เซียงก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว และเอ่ยถามเสียงเบา "ทำไมทำตัวซึมกะทือเหมือนมารหุ่นฟางแบบนั้นล่ะ?"

ลู่หราน "..."

เจ๊คนนี้... ยังอุตส่าห์เจ้าคิดเจ้าแค้นอีกนะ?

เติ้งอวี้เซียงขมวดคิ้วเล็กน้อย "ดูท่า เพื่อนร่วมชั้นคนนั้นจะมีผลกระทบกับนายจริงๆ สินะ"

เพราะตามปกติแล้ว เธอแทบไม่เคยเห็นลู่หรานใจลอยในสนามรบเลย

"ก็แค่ตัวตลกกระโดดโลดเต้นคนหนึ่ง จะไปพูดถึงเขาทำไมล่ะครับ" ลู่หรานส่ายหน้า "ผมแค่กำลังตกตะลึงกับวิชามารของสุนัขชั่วร้ายเมื่อกี้ต่างหาก ถ้าเกิดวิชาเงาชั่วร้ายพริบตานี้ไปอยู่กับหุ่นกระดาษชาดหรืออินฮวาต้านขึ้นมา จะน่ากลัวขนาดไหนกัน?"