ตอนที่ 118 การกำเนิดของจิตวิญญาณดาบจั่นเยี่ย

ตอนที่ 118 การกำเนิดของจิตวิญญาณดาบจั่นเยี่ย

สายฝนเหน็บหนาวโปรยปรายอย่างไม่ขาดสาย ณ หัวสะพานอู่เลี่ย

มองจากระยะไกล ลู่หรานก็เห็นหญิงสาวร่างสูงโปร่งคนหนึ่งสวมเสื้อกันฝนสีเหลืองเด่นชัด

ท่ามกลางภาพวาดอันหม่นหมองกว้างใหญ่นี้ เธอเปรียบเสมือนสีสันอันเจิดจ้าเพียงหนึ่งเดียวในโลก

เธอยืนหยัดอยู่บนราวสะพานหิน ทอดสายตาไปไกลแสนไกล เฝ้ามองแม่น้ำอู่เลี่ยที่กำลังไหลบ่าพัดพาไปทางทิศใต้

ในมือขวาที่ปล่อยลงตามธรรมชาติของเธอ ถือดาบจั่นเยี่ยเล่มยักษ์ที่ทั้งเรียวและยาวไว้เล่มหนึ่ง

หยาดน้ำฝนเย็นเยียบสาดรดลงบนตัวดาบอันทอประกายยะเยือกแผ่รังสีสังหาร ก่อนจะไหลรินหยดลงสู่พื้นตามปลายคมดาบ

"ให้ตายสิ" ลู่หรานอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

เท่เกินไปแล้วกระมัง

เขาเร่งความเร็วฝีเท้าพลางร้องเรียกมาแต่ไกล "พี่ครับ?"