ตอนที่ 47 เสียงหัวเราะชวนขนลุกใต้เงามืด

ตอนที่ 47 เสียงหัวเราะชวนขนลุกใต้เงามืด

เวลาไหลผ่านไปราวกับสายฝน หยดแล้วหยดเล่า ติ๋ง ติ๋ง

ลู่หรานติดตามหน่วยลาดตระเวนผู้มองจันทรา เคลื่อนผ่านเขตพื้นที่ในความดูแลครั้งแล้วครั้งเล่า ต่อสู้ฝ่าฟันไปทั่วสารทิศ

ตั้งแต่ร้านค้าข้างทางไปจนถึงดินแดนรกร้างว่างเปล่า ตั้งแต่ตึกรามบ้านช่องที่มีแสงไฟสลัวของผู้อยู่อาศัย ไปจนถึงหมู่บ้านริมแม่น้ำอู่เลี่ยที่ทั้งทรุดโทรมและถูกทิ้งร้าง ทุกแห่งหนล้วนมีรอยเท้าของคนในทีมนี้ปรากฏอยู่

"แฮ่ก... แฮ่ก..."

หน้าอกของลู่หรานกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เขาหอบหายใจถี่กระชั้น ขณะติดตามทุกคนเข่นฆ่าข้าศึกกลับมายังหมู่บ้านริมแม่น้ำอู่เลี่ยอีกครั้ง

สายฝนไหลรินไปตามเส้นผม ผ่านดวงหน้าของเขา ภายใต้การต่อสู้ที่ตึงเครียดและกดดันสูงขนาดนี้ จะใส่เสื้อกันฝนหรือไม่ก็แทบไม่ต่างกันเลย

"เหนื่อยแล้วเหรอ"

เติ้งอวี้เซียงถือดาบที่ยังมีเลือดหยดติ๋ง เธอเหยียบย่ำผ่านซากศพของมารปีศาจที่ยังไม่ทันเย็นชืด เดินมาหยุดตรงหน้าลู่หราน

"ม้า... ไม่เหนื่อยครับ" ลู่หรานยังคงหอบหายใจแรง ทว่าเขากลับทรุดตัวลงนั่งบนพื้นดินที่ชุ่มแฉะไปด้วยโคลนเลน