ตอนที่ 44 ดาบจั่นเยี่ยและผู้ยืนอยู่บนเส้นแบ่ง

ตอนที่ 44 ดาบจั่นเยี่ยและผู้ยืนอยู่บนเส้นแบ่ง

รถสปอร์ตคูเป้สีดำสนิทแล่นออกจากหมู่บ้านยวี่เซี่ยงเจียหยวน พุ่งทะยานไปท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก

"นายเป็นอะไรไป" เติ้งอวี้เซียงเอ่ยถามขณะขับรถ พลางปรายตามองลู่หรานที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ

ใบหน้าของลู่หรานดูเคร่งขรึม ราวกับมีเรื่องหนักอกหนักใจอยู่ตลอดเวลา

"เปล่าไม่มีอะไรนี่ครับ" ลู่หรานได้สติกลับมา มือข้างหนึ่งยกขึ้นเสยผมที่เปียกชื้นเพราะสายฝน

"ไม่มีอะไรเหรอ" เติ้งอวี้เซียงหัวเราะเบาๆ "เหม่อลอยเหมือนคนขวัญหาย จำได้แต่หยิบดาบมา แต่ดันลืมใส่เสื้อกันฝนเนี่ยนะ"

ได้ยินดังนั้น ลู่หรานก็รู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย

คำพูดของท่านแพะเซียนที่บ้านเมื่อครู่นี้ ทำให้ลู่หรานตกใจและทึ่งอยู่ไม่น้อยจริงๆ

มัวแต่คิดฟุ้งซ่านเรื่อยเปื่อยจนเขาลืมไปเสียสนิทว่าตัวเองเดินขึ้นรถมาได้อย่างไร

"ไม่ต้องกังวล" น้ำเสียงของเติ้งอวี้เซียงอ่อนโยนอย่างที่หาได้ยากยิ่ง "มีฉันอยู่ทั้งคน"