ตอนที่ 21 ถึงเวลาของฉันแล้ว

ตอนที่ 21 ถึงเวลาของฉันแล้ว

คืนนี้ลู่หรานมีความสุขมากเกินไป

ห้องนอนเล็กเกินกว่าจะบรรจุความยินดีในใจไว้ได้ เขาจึงปีนหน้าต่างออกไป วิ่งฉวัดเฉวียนไปมาตามถนนคนเดินและสนามหญ้าในหมู่บ้านจัดสรร

ท่ามกลางสายฝนพรำ มีเสียงซี่ๆ ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง!

หมอกเซียนสายแล้วสายเล่าขีดเขียนขึ้นเป็นเส้นทางเคลื่อนไหวของลู่หราน

จนกระทั่งพลังเทพในร่างกายถูกใช้ไปเกินครึ่ง ลู่หรานถึงได้หยุดฝีเท้าลง สายตามองดูขาแพะหมอกสีขาวทั้งสองข้างค่อยๆ สลายตัวไป

"สะใจชะมัด!"

ลู่หรานปาดหน้าเปียกปอน ส่ายหัวอย่างแรง ไม่ได้โลดโผนแบบนี้มานานแล้ว

เขาบ่นพึมพำไปพลางเดินข้ามสนามหญ้า แล้วปีนหน้าต่างเล็กกลับเข้าไปในห้องนอน

"เฮ้อ..." ลู่หรานเปียกปอนไปทั้งตัว เขาล้มตัวนอนแผ่ลงบนพื้น ถอนหายใจยาวอย่างผ่อนคลาย