ตอนที่ 14 ชีวิตแบบนี้นี่แหละที่ฉันชอบ!

ตอนที่ 14 ชีวิตแบบนี้นี่แหละที่ฉันชอบ!

หลังมื้อเช้า ลู่หรานกางร่มและถือดาบไม้ เดินทางมาถึงพื้นที่รกร้างทางทิศตะวันตกของเมือง

ท่ามกลางสายฝนโปรยปราย ตึกแถวพักอาศัยที่ถูกทิ้งร้างหลายตึกตั้งตระหง่านอยู่อย่างเงียบสงบ ชุมชนแห่งนี้เคยมีชื่อที่เหมาะสมมากชื่อหนึ่งว่า ริมฝั่งแม่น้ำอู่เลี่ย

ลู่หรานเดินเข้าไปในตึกพักอาศัยหลังใต้สุด ก้าวขึ้นไปบนดาดฟ้าทีละขั้นจนถึงมุมตะวันออกเฉียงใต้ ตลอดสองปีที่ผ่านมา เขาซ้อมดาบที่นี่มาโดยตลอด

ที่นี่คือสถานที่ที่พ่อของเขาพลีชีพเพื่อหน้าที่ มันเงียบสงบมาก และมีทิวทัศน์ที่งดงามเกินคาด เมื่อมองออกไปไกลๆ ท่ามกลางสายฝนที่พรมพร่าง ลู่หรานมองเห็นผืนน้ำในแม่น้ำอู่เลี่ยไหลเชี่ยวกรากอย่างทรงพลัง

ตั้งแต่เขาเกิดมา แม่น้ำสายใหญ่นี้ก็เป็นเช่นนี้มาตลอด ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย เขาเฝ้ามองอย่างเงียบๆ อยู่นาน จากนั้นจึงหุบร่มลงแล้วชูดาบไม้ขึ้นมา

"ฟุ่บ!"

ลู่หรานฟาดฟันดาบออกไปหนึ่งครั้ง ราวกับต้องการจะตัดม่านฝนให้ขาดสะบั้น รอบกายของเขาพลันเริ่มปรากฏสายหมอกจางๆ และระลอกคลื่นพลังเทพควบแน่นขึ้นช้าๆ

"พ่อ ท่านี้เป็นไงบ้าง?"

"แล้วก็ท่านี้ เมื่อวานฉันใช้ท่านี้ฆ่าไอ้หมานั่นแหละ"