เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 353
ขบวนรถที่มุ่งหน้าไปยังเขตต้อนรับส่วนกลางแล่นทะยานไปบนถนนหลวงกลางทุ่งกว้างอันเวิ้งว้าง
บรรยากาศภายในรถค่อนข้างอึมครึม เฮกหลับตาพักผ่อน สีหน้ายังคงเคร่งขรึมเช่นเดิม
โรนัลด์พยายามเปิดปากพูดเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศอยู่หลายครั้ง แต่พอเห็นสีหน้าของเฮกก็กลืนคำพูดกลับลงไป
ส่วนซูเหวินเฉินยังคงมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างอย่างสงบนิ่ง
ที่ราบหวง–หวยในช่วงต้นฤดูหนาวดูค่อนข้างแห้งแล้งและเงียบเหงา แต่บริเวณเส้นขอบฟ้าที่อยู่ไกลออกไป กลับค่อย ๆ เปลี่ยนจากสีขาวเป็นสีดำ จากสีดำกลายเป็นสีเขียวตลอดเส้นทาง แสดงให้เห็นถึงชีวิตชีวาที่กำลังฟื้นคืนสู่ผืนดินแห่งนี้
ตอนแรกที่ซูเหวินเฉินกับคนอื่น ๆ เลือกสร้างสนามบินไว้ห่างออกไป ก็จงใจทำตามแผนที่วางไว้ตั้งแต่แรก
พวกเขาต้องการค่อย ๆ แสดงให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงของผืนดิน ตั้งแต่ดินเค็มด่างที่แห้งแล้งไร้ชีวิตชีวา ค่อย ๆ เปลี่ยนผ่านไปสู่พื้นที่ที่ได้รับการฟื้นฟู จนกระทั่งกลายเป็นทุ่งข้าวสาลีฤดูหนาวที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาในท้ายที่สุด
เนื่องจากประธานาธิบดีเลือกเดินทางมาเยือนในฤดูหนาว ช่วงเวลานี้พืชที่ยังคงมีสีเขียวให้เห็นได้ก็มีเพียงต้นกล้าข้าวสาลีฤดูหนาวเท่านั้น
ภายในรถ โรนัลด์เห็นว่าเฮกไม่มีท่าทีอยากผ่อนคลายบรรยากาศ จึงไม่คิดจะเอาความกระตือรือร้นของตัวเองไปแลกกับความเย็นชาอีกต่อไป