เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 351
เมื่อหวางหรงซานขึ้นไปนั่งเบาะหลังอย่างคล่องแคล่ว รถจี๊ปก็สตาร์ตอีกครั้ง ก่อนแล่นไปตามถนนลาดยางสายเล็กที่มุ่งสู่เขตเพาะเลี้ยงสัตว์ส่วนลึกของสวนสาลี่
ระหว่างที่กำลังพูดคุยกัน รถก็แล่นเข้าสู่เขตเพาะเลี้ยงสัตว์ซึ่งมีรั้วไม้ไผ่ล้อมรอบ ตั้งอยู่ติดกับผืนป่าสาลี่กว้างใหญ่
ซูเหวินเฉินมองผ่านรั้วเข้าไป ก็เห็นไก่จินอวี่หลายตัวกำลังเดินหาอาหารอยู่ใต้ร่มไม้
แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดลอดกิ่งไม้ที่ขึ้นห่าง ๆ ลงบนฝูงไก่ ขับให้ขนของพวกมันเปล่งประกายสีทองอมแดง งดงามสะดุดตา
"ภาพตรงหน้านี้ช่างน่าตื่นตาตื่นใจจริง ๆ รูปลักษณ์ของพวกมันเหนือกว่าสัตว์ปีกทั่วไปมาก"
หวางหรงซานชี้ไปยังด้านนอก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
"ผู้อำนวยการครับ ดูสิครับ แค่รูปลักษณ์ภายนอกก็เหนือกว่าสัตว์ปีกทั่วไปมากแล้ว!"
ซูเหวินเฉินมองประกายสีทองอมแดงที่เคลื่อนไหวอยู่ตรงหน้า แววตาฉายความประหลาดใจออกมาเช่นกัน
ไก่หลานสุ่ยจินอวี่ที่ผ่านการเพาะพัฒนาพันธุ์อย่างพิถีพิถันเหล่านี้ ไม่ทำให้ผิดหวังจริง ๆ แค่รูปลักษณ์ภายนอกก็สร้างความตื่นตะลึงได้เกินกว่าที่เขาคาดคิดไว้แล้ว