เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 346
เช้าวันรุ่งขึ้น
ฝนเริ่มซาลง อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นชื้นของดินหลังฝนตกผสมกับกลิ่นขี้เถ้าถ่านหิน
บนชานชาลาสถานีรถไฟสวีโจว มีผู้โดยสารประปรายไม่มากนัก บรรยากาศโดยรอบจึงดูเงียบสงบเป็นพิเศษ
ตอนที่รถของซูเหวินเฉินกับซืออิงตวนเดินทางมาถึง จ้าวกั๋วหวาและหวางหรงซานต่างก็รออยู่ก่อนแล้วกว่าสี่ชั่วโมง
ส่วนอีกด้านหนึ่ง หลี่คุนก็รอมาแล้วกว่าสองชั่วโมงเช่นกัน
หลังลงจากรถ ซูเหวินเฉินมองทั้งสามคนที่ยืนอยู่ข้างกาย แต่ละคนดูเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง ชายเสื้อกระทั่งขอบรองเท้ายังเปื้อนคราบโคลน เขารู้สึกจนใจอยู่บ้าง ทั้งยังอดขำไม่ได้
"พวกคุณมากันตั้งแต่เช้าขนาดนี้เลยเหรอ!"
"ผมไม่ได้บอกหรือว่าแวะมาประมาณสิบโมงก็ยังทัน? รถไฟออกตอนเที่ยง พวกคุณจะรีบมากันแต่เช้าทำไม?"
ทั้งสามคนมองซูเหวินเฉินด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะถามขึ้น