เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 332
ยามค่ำคืน
ภายในและภายนอกโรงอาหารสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ ไอร้อนที่ลอยกรุ่นพัดพากลิ่นหอมหวานของหมั่นโถวแป้งข้าวสาลีขาวมาแตะจมูก
พนักงานและคนงานที่กำลังกินอาหารอย่างหิวโหย ต่างก็เผยรอยยิ้มแห่งความสุขออกมาโดยไม่รู้ตัว
เมื่อมื้อเย็นสิ้นสุดลง
ตอนที่ซูเหวินเฉินกลับไปพร้อมร่างกายที่เหนื่อยล้าเล็กน้อย ดวงจันทร์ก็ลอยพ้นยอดกิ่งหลิวไปแล้ว
เขานั่งลงหน้าโต๊ะไม้เก่าคร่ำครึตัวหนึ่ง ก่อนจะหยิบซองจดหมายออกมาจากกระเป๋าเสื้อ
เมื่อมองตัวอักษรเล็ก ๆ ที่เขียนอย่างประณีตบนหน้าซอง มุมปากของเขาก็เผยรอยยิ้มเปี่ยมความคิดถึงออกมาโดยไม่รู้ตัว
นับตั้งแต่มาประจำอยู่ที่ฟาร์มสาขาแห่งนี้ ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เขากับภรรยาก็ใช้วิธีเขียนจดหมายติดต่อกันเป็นหลัก
การสื่อสารที่ค่อนข้างล้าสมัยและแฝงความเขินอายเช่นนี้ กลับทำให้ซูเหวินเฉินกับภรรยารู้สึกเหมือนได้กลับไปมีความรักกันอีกครั้ง นับเป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่ไม่น้อย!