เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 326
แสงแดดแผดจ้าค่อย ๆ เคลื่อนสูงขึ้น รวงข้าวสาลีในแปลงทดลองไหวเอนเบา ๆ ไปตามสายลมยามเช้า
ซูเหวินเฉินพับแขนเสื้อขึ้น ก่อนรับเคียวที่สะท้อนประกายเย็นเยียบจากมือของเหมียวจื้อกั๋ว
"ทุกคนลงมือให้คล่องแคล่วหน่อย!"
"ถ้าพวกเรายังตัดข้าวสาลีสองหมู่นี้ไม่เสร็จก่อนเที่ยง ฉันจะให้พวกนายกินหมั่นโถวแป้งหยาบค้างคืนกันให้หมดเลย!"
เมื่อได้ยินซูเหวินเฉินพูดหยอกล้อ เหมียวจื้อกั๋วก็หัวเราะแหะ ๆ พลางยกมือปาดเหงื่อบนหน้าผาก
"ผู้อำนวยการ วางใจได้เลยครับ! ถึงคนในกลุ่มเทคนิคของพวกเราจะไม่ชำนาญเท่าพวกคนงานเก่าแก่ แต่เรื่องเรี่ยวแรงพวกเราไม่แพ้ใครแน่นอน!"
"อีกอย่าง คนเยอะก็มีแรงมาก ผู้อำนวยการพักผ่อนไปเถอะ งานแค่นี้ปล่อยให้พวกหนุ่ม ๆ อย่างพวกเราจัดการเองก็พอครับ"
ซูเหวินเฉินก้มตัวรวบต้นข้าวสาลีขึ้นมาหนึ่งกำ เคียวในมือกรีดผ่านโคนต้นที่ชิดพื้นอย่างรวดเร็ว เสียงฉับดังขึ้น ต้นข้าวสาลีล้มลงอย่างเป็นระเบียบ เมล็ดข้าวหลายเมล็ดกระเด็นกระจายออกมา
แต่ปากกลับบ่นอย่างไม่พอใจว่า