เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 302
หลังจากพูดกับถานลี่เหว่ยจบแล้ว ซูเหวินเฉินก็หันไปกล่าวกับทุกคนต่อ
"นอกจากนี้ หลังจากแต่ละฝ่ายกลับไปแล้ว หากมีความต้องการปรับปรุงซ่อมแซมสถานที่ หรือจัดซื้ออุปกรณ์สำนักงาน ก็ให้ส่งคำร้องมายังสำนักงานฟาร์มโดยตรง"
"ถึงตอนนั้นผมจะพิจารณาอนุมัติตามความจำเป็น!"
"ส่วนเงินทุนที่เหลืออยู่ เราจะแบ่งส่วนหนึ่งไปช่วยเหลือฟาร์มสาขาก่อนเป็นการชั่วคราว"
"อย่างไรเสีย พนักงานของฟาร์มใหญ่เรายังได้รับเงินเดือนตามปกติ แต่ทางฟาร์มสาขากลับมีเงินเพียงพอแค่ประทังชีวิตขั้นพื้นฐานเท่านั้น"
"ทุกคนคิดว่าอย่างไรบ้าง?"
พูดตามตรง ซูเหวินเฉินรู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่คนขี้เหนียวอะไรขนาดนั้น
โดยเฉพาะเวลาที่ต้องใช้เงินของหน่วยงาน เขาค่อนข้างใจกว้างทีเดียว อย่างกรณีของเหมียวหย่วน เขายังจัดสรรเงินเพิ่มให้อีกสองหมื่นหยวนโดยตรง
อย่างไรเสีย ในยุคนี้เงินสองหมื่นหยวนไม่ใช่เงินจำนวนน้อย ๆ อย่างแน่นอน เขาคิดว่าหากนำเงินสองหมื่นหยวนไปจัดการเรื่องเวนคืนที่ดินด้วยตัวเอง ก็คงสามารถจัดการทุกอย่างให้ทุกฝ่ายพอใจได้อย่างแน่นอน