กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 297
หลังจากซูเหวินเฉินยกอาหารจากครัวด้านหลังกลับมายังโถงใหญ่ของโรงอาหาร
เจียงหลีหาที่นั่งได้เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้กำลังเท้าคางมองออกไปนอกหน้าต่าง ดูพนักงานและคนงานที่ทยอยกินอาหารเช้าเสร็จและเตรียมตัวไปทำงาน
เมื่อเห็นซูเหวินเฉินเดินเข้ามา เธอก็ยิ้มพลางชี้ไปที่นาฬิกาแขวนผนัง
"ถ้าคุณยังมัวชักช้าอีกสักหน่อย พวกเราสองคนคงไปทำงานสายกันหมดแล้ว"
"จะรีบไปทำไม เช้าขนาดนี้ก็ไม่มีเรื่องเร่งด่วนอะไรให้ต้องจัดการเสียหน่อย ช้าสักนิดก็ไม่เป็นไรหรอก"
"อีกอย่าง ไม่ว่าจะทำงานอะไรก็ต้องกินให้อิ่มก่อน ถึงจะมีแรงทำงานไม่ใช่หรือไง"
เมื่อได้ยินซูเหวินเฉินพูดแบบนี้ เจียงหลีก็กลอกตาใส่เขาอย่างหมั่นไส้
"คุณคิดว่าฉันเป็นคุณหรือไง!"
"ออกใบลาหยุดให้ตัวเอง แล้วก็ลงชื่อกลับมาทำงานให้ตัวเองอีก!"