เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 281
หลังจากนั้น จางเฉียนจิ้นก็ลองคิดดูแล้ว ก่อนหน้านี้ตอนต่อแถวรับอาหารก็เห็นได้ชัดว่าเจ้าหนูซูเหวินเฉินมีคนในกระทรวงเก็บอาหารไว้ให้โดยเฉพาะแล้ว
ดังนั้นดูเหมือนว่าตัวเขาคงทำได้เพียงออกหน้าไปประสานงานกับทางฉวนสู่ด้วยตัวเอง
น่าเสียดายจริง ๆ ทำไมตอนนั้นถึงไม่ยอมรับของที่คนอื่นหยิบยื่นให้กันนะ?
เมื่อคิดได้เช่นนี้ ความรู้สึกเสียดายปนสำนึกผิดก็พลันถาโถมเข้ามาในใจ
แต่ตอนที่ทำท่าวางมาดก่อนหน้านี้ เขาก็พูดออกไปแล้ว ตอนนี้จะมาเสียใจดูเหมือนจะสายเกินไปเสียแล้ว
คราวนี้ดีเลย เขาเท่ากับหาเรื่องงานชิ้นใหญ่ให้ตัวเองแท้ ๆ
ยิ่งไปกว่านั้น หากสุดท้ายทำสำเร็จก็คงไม่มีปัญหา แต่ถ้าตั้งแต่ก้าวแรก วัวพันธุ์นี้เพิ่งออกจากที่ราบสูงยูนนาน–กุ้ยโจว แล้วเกิดปัญหาขึ้นกลางที่ราบฉวนสู่ ทุกอย่างก็คงจบเห่แน่
ถึงตอนนั้นเขาทุ่มเทแรงกายแรงใจไปไม่น้อย แต่กลับไม่ได้อะไรตอบแทนเลยแม้แต่น้อย
ดังนั้นจางเฉียนจิ้นจึงเผยสีหน้าลังเลก่อนเอ่ยขึ้น