เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 279
ทั้งสามคนออกจากหอประชุมใหญ่แล้วมุ่งหน้าไปยังโรงอาหารทันที
ซูเหวินเฉินผลักประตูโรงอาหารเปิดออก
สิ่งแรกที่ปะทะจมูกคือกลิ่นน้ำซุปไก่หอมเข้มข้น เนื่องจากซูเหวินเฉินเคยกินมาหลายครั้ง จึงคุ้นเคยกับกลิ่นนี้เป็นอย่างดี นี่คือน้ำซุปที่เคี่ยวจากไก่หลานสุ่ยนั่นเอง
จางเฉียนจิ้นสูดกลิ่นหอมสดชื่นของน้ำซุปไก่ในอากาศเข้าไปเต็มปอด
"ไป ๆ ๆ รีบไปตักข้าวกันเถอะ ไม่รู้ว่าน้ำซุปไก่ยังเหลืออยู่หรือเปล่า"
"แค่ได้กลิ่นฉันก็รู้แล้วว่าเป็นไก่หลานสุ่ยจากหน่วยงานของพวกนาย ฉันอยากกินรสชาตินี้มานานแล้ว"
เวลานี้ทั้งสามคนมาถึงค่อนข้างช้า แต่การมาช้าก็มีข้อดีเหมือนกัน นั่นคือแทบไม่ต้องต่อแถวยาวนัก
ถึงอย่างไรคนที่มาก่อนหน้านี้ก็มาถึงกันตั้งแต่เนิ่น ๆ แต่มีช่องตักอาหารเพียงสามช่องเท่านั้น จึงยังต้องต่อแถวรอคิวกันอีกนาน
ซูเหวินเฉินถือถาดอาหารเดินไปยังหน้าเคาน์เตอร์ ก่อนจะพบว่าในหม้อมีเพียงผักกาดขาวตุ๋นเต้าหู้กับวุ้นเส้นหนึ่งอย่าง