เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 259
ไม่นานนัก หลังจากสมาชิกคอมมูนหลายคนด้านล่างเวทีลองคำนวณดู ก็มีคนหนึ่งเผยสีหน้ายินดีออกมาทันที
"แม่เจ้า! ถ้าอย่างนั้น ขอแค่ฉันกับเมียรวมกลุ่มเป็นหน่วยการผลิต แล้ววันหนึ่งทำงานได้สิบหมู่ คะแนนแรงงานของที่ดินสิบหมู่นั้นก็จะเป็นของครอบครัวเราทั้งหมดไม่ใช่หรือ"
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ก็มีสมาชิกคอมมูนคนหนึ่งโต้แย้งขึ้นมา
"ซู่เกิน แกนึกว่าตัวเองเป็นควายเหล็กกินน้ำมันหรืออย่างไร! วันหนึ่งทำงานได้สิบหมู่เชียวหรือ หากแกเก่งกาจขนาดนั้นจริง ที่ดินซึ่งหน่วยการผลิตของเราปรับปรุงจนเสร็จจะมีแค่นี้ได้อย่างไร ทุกวันแกก็ไม่ได้ทำงานมากไปกว่าฉันเสียหน่อย"
"ฉันก็แค่ยกตัวอย่างเท่านั้น อีกอย่าง ต่อให้ฉันทำงานได้สิบหมู่ในวันเดียวจริง เมื่อก่อนฉันก็ต้องทำงานเท่ากับทุกคนอยู่ดี! ออกแรงมากขึ้นก็ต้องกินธัญพืชปันส่วนมากขึ้นไม่ใช่หรือ!"
"ต่อให้ทำงานมากขึ้นในหน่วยการผลิต ก็ได้คะแนนแรงงานแค่สิบคะแนนเท่านั้น ฉันไม่ได้โง่เสียหน่อย"
"อีกอย่าง ซีซุ่น ทุกครั้งที่ถึงเวลาต้องออกแรง แกก็เริ่มอืดอาดขึ้นมาทันที คิดว่าคนอื่นไม่รู้หรือว่าแกจงใจประหยัดธัญพืชปันส่วน แต่ต่อไปแกอย่าหวังจะเอาเปรียบฉันอีกเลย ฉันไม่รวมกลุ่มกับแกแน่"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ อีกฝ่ายก็อับอายจนกลายเป็นโกรธ รีบโต้กลับทันที
"ใครบอกว่าฉันจงใจอืดอาด! ฉันแค่กินไม่อิ่ม ไม่มีเรี่ยวแรงต่างหาก!"