เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 256
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เข็มนาฬิกาบนหน้าปัดนาฬิกาแขวนผนังเดินไปข้างหน้าอย่างเงียบ ๆ ถึงสามช่องแล้ว
ในที่สุดทั้งสองก็ลุกขึ้นพร้อมกัน ก่อนจะจับมือกัน หลิวก่วงเต๋อกล่าวด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย
"ผู้อำนวยการซู อยากจะเอาเปรียบฟาร์มของพวกคุณสักหน่อยนี่ไม่ง่ายเลยจริง ๆ!"
ซูเหวินเฉินยิ้มตอบเช่นกัน
"ผู้อำนวยการหลิว พูดแบบนั้นได้ยังไงครับ ต่อให้เป็นหน่วยงานกับหน่วยงาน ก็ยังต้องช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ถึงจะร่วมมือกันได้ในระยะยาวไม่ใช่หรือครับ"
"ถ้าฝ่ายหนึ่งคิดแต่จะเอาเปรียบโดยไม่ยอมลงแรง ผมเชื่อว่าต่อให้ได้ประโยชน์มาบ้างในระยะสั้น แต่เมื่อมองในระยะยาวแล้วก็ไม่คุ้มอยู่ดีครับ"
แม้ซูเหวินเฉินจะพูดเช่นนั้น แต่เขาก็เข้าใจดีว่าคนที่อยู่ในตำแหน่งอย่างอีกฝ่าย ย่อมต้องพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วงชิงผลประโยชน์ให้ท้องถิ่นของตัวเอง
เช่นเดียวกับฟาร์มหลานสุ่ยที่เขาเป็นตัวแทน ซึ่งย่อมต้องคำนึงถึงผลประโยชน์ของฟาร์มเป็นอันดับแรกเช่นกัน
ดังนั้นเมื่อหลิวก่วงเต๋อได้ยินคำพูดเหล่านี้ จึงตอบกลับอย่างจนใจว่า