เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 251
หลังจากขับรถออกจากคอมมูนตงเฟิงแล้ว คณะของซูเหวินเฉินก็เริ่มเดินทางลงใต้จากเขตซานตงตะวันตกเฉียงใต้
เนื่องจากครั้งนี้พวกเขาออกเดินทางในช่วงฤดูหนาวพอดี เกลือและด่างที่ผุดขึ้นมาจากใต้ดิน เมื่อสัมผัสกับอากาศเย็นจัดก็จับตัวกันเป็นเปลือกหนาอยู่บนพื้นดิน
ล้อรถบดทับเปลือกดินเค็มด่างที่แตกระแหง ส่งเสียงกรอบแกรบเป็นระยะ
มองออกไปสุดสายตา รอบด้านแทบจะขาวโพลนไปหมด แต่ซูเหวินเฉินรู้ดีว่านี่ไม่ใช่หิมะที่สื่อถึงการเก็บเกี่ยวอันอุดมสมบูรณ์ในปีหน้า หากเป็นดินด่างที่กำลังแย่งชิงธัญพืชปันส่วนไปจากประชาชน
โหวกั๋วจงมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะถอนหายใจ
"ผู้อำนวยการ ยิ่งเราลงใต้ไป ทำไมพื้นที่ถึงยิ่งแห้งแล้งขึ้นเรื่อย ๆ ล่ะครับ! ไม่ใช่ว่าพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบรุนแรงที่สุดและมีจำนวนมากที่สุดอยู่ทางเหอหนานตะวันออกหรอกหรือครับ?"
"แต่ตลอดทางที่ผ่านมา ทั้งเหอหนานตะวันออกกับซานตงตะวันตกยังมีคอมมูนจัดตั้งคนขุดคลองกันอยู่เลย ดูเหมือนสถานการณ์จะยังพอใช้ได้ แต่ยิ่งลงใต้ไป ทำไมจำนวนคนที่ถูกระดมมาทำงานถึงยิ่งน้อยลงล่ะครับ?"
"อีกอย่าง รอบด้านขาวโพลนไปหมด ถ้าไม่รู้มาก่อน ผมคงนึกว่าหิมะตกเสียอีก!"
ซูเหวินเฉินมองออกไปนอกหน้าต่าง ครั้งนี้พวกเขาไม่ได้เดินทางตามถนนสายหลักอย่างทางหลวงแผ่นดินและทางหลวงมณฑลเหมือนคราวก่อนอีกแล้ว หลังจากข้ามแม่น้ำเหลืองมา พวกเขาก็ใช้ถนนสายเล็กมาตลอดทาง เพื่อสำรวจสภาพพื้นที่ดินเค็มด่างในซานตงตะวันตกและเหอหนานตะวันออก รวมถึงการจัดการแก้ไขปัญหาของคนในท้องถิ่น