เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 249
เนื่องจากหัวข้อสนทนาช่วงท้ายค่อนข้างหนักหน่วง ซูเหวินเฉินกับเหลยไป่เหลียงจึงหมดอารมณ์ที่จะพูดคุยกันต่อ
หลังรับประทานอาหารเสร็จ เหลยไป่เหลียงก็รีบร้อนพาคนออกไปทันที
ซูเหวินเฉินนั่งอยู่ในโรงอาหารตามลำพังเป็นเวลานาน นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เขาทะลุมิติมาที่รู้สึกว่าตัวเองไร้หนทางอย่างสิ้นเชิง
ไม่สามารถทำอะไรได้เลย
เขามองดูพนักงานหนุ่มสาวแต่ละคนในฟาร์มที่เลิกงานแล้ว เดินเชิดหน้าชูอกเข้ามาในโรงอาหาร
มองใบหน้าอ่อนเยาว์ที่เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาของคนเหล่านั้น
ซูเหวินเฉินหัวเราะเบา ๆ พลางส่ายหน้า ดูเหมือนตัวเขาเองก็จะยึดติดกับเรื่องนี้มากเกินไปแล้ว
สำหรับผู้บุกเบิกรุ่นก่อน สิ่งที่พวกเขาให้ความสำคัญอาจไม่ใช่ความเป็นความตายของตัวเอง
แต่เป็นการสืบทอดจิตวิญญาณแห่งการปฏิวัติ และการบรรลุเป้าหมายการฟื้นฟูประเทศชาติและประชาชาติให้ยิ่งใหญ่