เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 215
หลังจากออกจากหอประชุมเล็กแล้ว
ซูเหวินเฉินกับเหมียวหย่วนเดินอ้อมโกดังเก็บวัตถุดิบสองแถวที่ก่อด้วยอิฐแดง ก่อนจะเดินไปตามทางเล็ก ๆ ซึ่งปูด้วยเถ้าถ่าน มุ่งหน้าไปยังบริเวณโรงเรือนกระต่ายทางทิศเหนือ
ระหว่างทาง พวกเขาได้ยินเสียงเครื่องบดที่กำลังบดวัตถุดิบเสริมชนิดต่าง ๆ ดังมาจากภายในโกดังเป็นระยะ
เมื่อได้ยินเสียงเครื่องบดคำรามอยู่ข้างหู เหมียวหย่วนก็อธิบายให้ซูเหวินเฉินฟัง
"ผู้อำนวยการฟาร์ม จริง ๆ แล้วตอนแรกพวกเราก็เตรียมสร้างโรงเรือนกระต่ายไว้ทางนี้เหมือนกัน เพราะบริเวณนี้อยู่ใกล้ถนนคอนกรีตตรงกลางฟาร์ม ขนย้ายอะไรก็สะดวกไปหมด"
"แต่โกดังเก็บวัตถุดิบทางนี้มีเสียงเครื่องจักรหึ่ง ๆ ดังตลอดทั้งวัน! พนักงานเก่าที่มาช่วยฝึกอบรมเรื่องการเลี้ยงกระต่ายเร็กซ์ในชีวิตประจำวันให้พวกเราอย่างคร่าว ๆ เคยบอกว่า กระต่ายเร็กซ์ก็เหมือนกระต่ายส่วนใหญ่ คือเป็นสัตว์ที่ขี้ตกใจมาก แค่มีเสียงดังขึ้นมานิดหน่อยก็จะหวาดระแวงแล้ว ดังนั้นสุดท้ายพวกเราจึงจำเป็นต้องย้ายไปอยู่ตรงมุมที่ไกลที่สุด"
"แม้ว่าจะลำบากขึ้นนิดหน่อยทั้งเรื่องขนน้ำและขนอาหาร แต่ก็ช่วยให้มั่นใจได้ดีกว่าว่าแม่กระต่ายจะมีสุขภาพดีในช่วงตั้งท้อง"
"ไม่อย่างนั้น หากแม่กระต่ายตกใจอยู่บ่อย ๆ ระหว่างตั้งท้อง ก็จะส่งผลเสียต่อการคลอดด้วย"
เห็นได้ชัดว่าเหมียวหย่วนไม่อยากให้ซูเหวินเฉินคิดว่าตนย้ายโรงเรือนกระต่ายตามอำเภอใจ เพราะตอนแรกซูเหวินเฉินเป็นคนกำหนดตำแหน่งก่อสร้างโรงเรือนกระต่ายโดยอิงจากถนนใหญ่เป็นหลัก