เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 208
ในโรงอาหารเล็ก
คนหลายคนที่เดินทางมาพร้อมกับซูเหวินเฉิน
ต่างมองอาหารบนโต๊ะกลมตาไม่กะพริบ บนจานกระเบื้องสีขาวมีกุ้งผัดน้ำมันสีแดงสด หนวดและก้ามของมันพาดผ่านขอบจานยำแมงกะพรุนหัว ส่วนปลาโฉมงามสีเหลืองอำพันก็ราดด้วยน้ำซอสเหล้าข้าวเหลืองใส ๆ ขณะที่ขาหมูตุ๋นน้ำตาลกรวดซึ่งมีน้ำมันเยิ้มฉ่ำวาวนั้น ทำเอาทุกคนอดกลืนน้ำลายไม่ได้
เสี่ยวโจวที่เดินตามมาด้านหลังมองจานกระเบื้องสีขาวสะอาดตา รวมถึงอาหารแต่ละจานที่วางอยู่บนนั้น ซึ่งล้วนเป็นวิธีปรุงที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิตประจำวัน
อดไม่ได้ที่จะกระซิบกับจ้าวเว่ยกั๋ว
"โธ่เอ๊ย ฟาร์มเฉียนจิ้นนี่ลงทุนหนักจริง ๆ แม้แต่กินข้าวยังใช้จานสีขาวเลย"
"อีกอย่าง เหล่าจ้าว ดูขาหมูชิ้นใหญ่นั่นสิ ดูนุ่มเด้งไปหมด ถ้าได้ยกขึ้นมากอดแล้วกัดกินทั้งชิ้นคงฟินน่าดู!"
แม้จ้าวเว่ยกั๋วจะไม่ได้พูดอะไร แต่เขาก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้เช่นกัน สายตาจับจ้องอยู่ที่ขาหมูชิ้นใหญ่นั้นตลอดเวลา
เห็นได้ชัดว่าในยุคสมัยนี้