เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 206
ระหว่างพูดคุยกัน ทั้งสองคนก็เดินมาตามถนนคอนกรีต จนซูเหวินเฉินมาถึงฟาร์มหมูที่คุ้นเคยอีกครั้ง
กลิ่นมูลหมูยังคงคุ้นเคยเหมือนเดิม เพียงแต่ครั้งนี้มีกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนจัดปะปนอยู่ด้วย
ประตูใหญ่ของลานฟาร์มเปิดอ้าทิ้งไว้ มีคนเจ็ดแปดคนสวมชุดจงซานกำลังพูดคุยกันด้วยเสียงเบา แต่ทันทีที่เห็นจางเฉียนจิ้น พวกเขาก็รีบยืนตัวตรงอย่างเป็นระเบียบ
ทันทีที่จางเฉียนจิ้นเดินมาถึงและก้าวข้ามธรณีประตู ก็มีคนรีบยื่นบุหรี่ให้เขาอย่างกระตือรือร้น
จางเฉียนจิ้นโบกมือปฏิเสธ ยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านหลังดังถี่ขึ้นอย่างกะทันหัน
เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ดังใกล้เข้ามา ก่อนที่เจ้าของเสียงจะปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนอย่างรวดเร็ว ซูเหวินเฉินจึงหันกลับไปมอง
เขาเห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังถือกระเป๋าเอกสารสีดำ ทรงผมหวีเสยไปด้านหลังจนเรียบมันเงา ซึ่งในยุคนี้มีเพียงหัวหน้าเจ้าหน้าที่ระดับบริหารและคนที่มีฐานะอยู่บ้างเท่านั้นที่นิยมไว้ทรงผมแบบนี้
ซูเหวินเฉินสังเกตจากทรงผมที่ดูโอ้อวดเล็กน้อยของอีกฝ่าย รวมถึงท่าทีที่ดูเหมือนจงใจมาถึงหลังจางเฉียนจิ้นกับเขาให้ตรงเวลา ก็พอเดาได้ว่าคนนี้คงเป็นรองผู้อำนวยการฟาร์มต่งที่พูดถึงกันนั่นเอง
ไม่อย่างนั้นจะบังเอิญขนาดนี้ได้อย่างไร พวกเขาเพิ่งมาถึง อีกฝ่ายก็ตามมาทันที