เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 204
ท่ามกลางแสงสนธยา รถบรรทุกดัดแปลงคันหนึ่งกำลังโยกคลอนอยู่บนถนนดินที่เต็มไปด้วยโคลน ภายในกระบะรถยังมีคราบมูลหมูแห้งกรังหลงเหลืออยู่ แม้จะทำความสะอาดแล้ว แต่กลิ่นเหม็นฉุนก็ยังคงติดค้างอยู่ไม่น้อย
ซูเหวินเฉินห่อตัวอยู่ในเสื้อคลุมทหารที่เปื้อนคราบสกปรกไปทั่ว มองผ่านกระจกหน้ารถออกไปยังป้ายไม้เก่า ๆ ที่สีลอกเป็นด่างของฟาร์มเฉียนจิ้นซึ่งตั้งอยู่ไกลออกไป
ใช้เวลาเดินทางกว่าครึ่งเดือน ในที่สุดก็ถึงจุดหมายเสียที
สำหรับซูเหวินเฉินแล้ว การเดินทางครั้งนี้ราวกับผ่านไปอีกชาติหนึ่งเลยทีเดียว ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาถูกทรมานจนแทบหมดสภาพ
สายตาของซูเหวินเฉินเลื่อนไปยังมองกระจกมองหลังด้านหนึ่งที่เต็มไปด้วยรอยร้าว รอยแตกตรงนั้นเกิดจากตอนที่พวกเขาถูกดักปล้นระหว่างทาง แล้วมีคนใช้ไม้กระบองฟาดใส่
ท่ามกลางรอยร้าวกระจายเป็นจุด ๆ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยมีมุมคมชัดสะท้อนอยู่ในกระจกมองหลัง บัดนี้กลับกลายเป็นใบหน้าอิดโรยที่เต็มไปด้วยหนวดเครารุงรัง
เสียงดังโครมครามดังขึ้นครั้งหนึ่ง
รถบรรทุกดูเหมือนจะกระเด้งอย่างแรงเพราะเศษหินบนถนน กระจกมองหลังคล้ายจะทนต่อไปไม่ไหว เศษกระจกหลายชิ้นกระเด็นหลุดออกไปในพริบตา