เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 153
ทางด้านหานหยางที่ได้ยินการจัดสรรของซูเหวินเฉิน
ก็พยักหน้ารับเห็นด้วยอยู่หลายครั้ง
"ผู้อำนวยการฟาร์ม ผมเข้าใจแล้วครับ เดี๋ยวกลับไปผมจะคุยกับหัวหน้าเหมียว จัดคนสักสองคนมาช่วย ส่วนอีกเรื่องคือตอนนี้ปัญหาหลักของเราคือเรื่องเชื้อเพลิงในปีนี้ครับ"
"ปีนี้อนุมัติถ่านหินให้เรามาแค่ยี่สิบตันเท่านั้น"
"อากาศหนาวแบบนี้อย่างน้อยต้องหนาวสี่เดือน เฉลี่ยแล้ววันหนึ่งตกสามร้อยจิน แบ่งให้โรงเรือนไก่ทั้งสามหลังก็พอดีใช้ปริ่มน้ำ แต่ทางโรงอาบน้ำกับโรงอาหารนี่สิครับไม่มีเชื้อเพลิงใช้เลย"
"ฟาร์มเราไม่ใช่เขตภูเขา ปลูกต้นไม้ไว้แค่สองข้างทางถนน อย่าว่าแต่หน้าหนาวเลย ตอนนี้ก็โดนสมาชิกคอมมูนละแวกใกล้เคียงสอยจนเกลี้ยงแล้ว"
"ถ้าไม่มีถ่านหินเพิ่มเติมนอกเหนือจากนี้ ก็มีแต่ต้องลดการจ่ายเชื้อเพลิงทางฝั่งโรงเรือนไก่ลงเท่านั้นครับ"
ซูเหวินเฉินได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วแน่น เรื่องนี้ช่างมีมาไม่ขาดสายไม่มีวันหยุดหย่อนเสียจริง!
แต่เขายังคงกล่าวด้วยท่าทีสบายๆ