เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 129
หลังจากที่ซูเหวินเฉินพูดจบ เหมียวหย่วนก็ตอบรับทันที
ทว่าในเวลาต่อมาบนใบหน้ากลับปรากฏรอยยิ้ม ถูมือไปมาพร้อมกับมองซูเหวินเฉินด้วยแววตาคาดหวัง
"เอ่อ ท่านผอ.ครับ แบบนี้ถือว่าผมเป็นการเดินทางไปปฏิบัติราชการนอกพื้นที่ใช่ไหมครับ! แล้วเรื่องเงินช่วยเหลือค่าเดินทางของฟาร์มเรานี่กำหนดไว้ที่มาตรฐานไหนหรือครับ!"
"จะให้ผมควักเงินค่ารถและค่ากินอยู่จัดการเองไม่ได้นะครับ!"
"ค่ารถไปกลับนี่ก็ปาเข้าไปตั้งสองหยวนแล้วนะครับ! ถ้าบวกค่ากินค่าที่พักเข้าไปอีก วันหนึ่งอย่างน้อยๆ ต้องมีสามถึงห้าหยวนเลยนะ เงินเดือนผมน่ะไม่พอให้ควักเนื้อจ่ายแบบนี้หรอกครับ!"
ซูเหวินเฉินปรายตามองเหมียวหย่วนด้วยความหมั่นไส้เล็กน้อย
"ฉันเป็นคนใจแคบขนาดนั้นเชียวหรือ? ทางสือเฉวียนฝั่งโน้นเขามีมาตรฐานเงินช่วยเหลือค่าเดินทางยังไงล่ะ?"
เมื่อได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉิน เหมียวหย่วนก็ถอนหายใจออกมา
"มาตรฐานของทางโน้นเดิมทีก็พอใช้ได้อยู่พักหนึ่งครับ แต่พอตอนหลังรายได้ของฟาร์มไม่ดี เขาก็เลยกำหนดไว้ต่ำมากๆ ดังนั้นตอนที่ต้องไปติดต่อขอซื้อลูกไก่จากต่างจังหวัดในตอนนั้น เลยไม่มีใครอยากไปเลย สุดท้ายก็เลยโดนระบุชื่อเจาะจงมาที่ผมนี่แหละครับ"