บทที่ 47

บทที่ 47

ไม่นานนัก

ประตูเหล็กบานใหญ่ก็เปิดออก คนที่อยู่รอบๆ ต่างพากันกรูกันเข้าไปข้างในทันที

เจียงหลีมองหน้าซูเหวินเฉินแล้วเอ่ยขึ้นว่า "พวกเราจะไม่เข้าไปข้างในเหรอ"

ซูเหวินเฉินส่ายหน้า "กลับไปโน้มน้าวให้กองการผลิตยอมควักเงินเถอะ ครั้งนี้พวกเราน่าจะเก็บบัตรทองหลุดมือมาได้จริงๆ แล้วล่ะ"

"อ้าว นายไม่ได้พกเงินติดตัวแล้วออกมาซื้อไก่หรอกเหรอเนี่ย"

"ตอนแรกฉันแค่กะว่าจะมาเดินดูแถวนี้เฉยๆ ใครจะไปรู้ล่ะว่าจะเก็บของดีราคาถูกได้จริงๆ ตอนนี้เงินในตัวฉันไม่พอ ไม่มีทางซื้อให้ถึงร้อยตัวได้หรอก"

"ฉันมีนะ ให้เธอยืมก่อนก็ได้ หนึ่งพันพอไหม จะได้ไม่ต้องวิ่งไปวิ่งมารอบวง"

"ฮ่าๆ เธอพกเงินสดติดตัวตั้งเยอะขนาดนี้เลยเหรอ เดินร่อนเร่ไปทั่วเนี่ยนะ"

"นายเห็นฉันโง่หรือไง เล่มสมุดเงินฝากต่างหากล่ะ บ้าสิถึงจะพกเงินสดเยอะขนาดนี้เดินร่อนไปทั่ว!"