บทที่ 42

บทที่ 42

หลังจากที่หลายคนพากันมาดูโรงเรือนไก่จนทั่วแล้ว ซูเหวินเฉินก็เริ่มทำการไล่คนกลับ

ไม่อย่างนั้นปล่อยให้สมาชิกคอมมูนกลุ่มใหญ่จับกลุ่มเม้าท์มอยกันอยู่ในโรงเรือนไก่คงได้คุยกันยาวไปจนถึงค่ำแน่

"แคกๆ ฟ้าก็เริ่มมืดค่ำกันแล้ว ทุกคนรีบเอาเครื่องมือไปเก็บไว้ที่โกดังกันเถอะ! อย่ารอจนฟ้ามืดมองอะไรไม่เห็นกันเลย!"

สมาชิกคอมมูนหนุ่มที่อายุมากกว่าซูเหวินเฉินอยู่เล็กน้อย มองหน้าซูเหวินเฉินแล้วเอ่ยขึ้นด้วยความเกรงใจนิดๆ

"คือว่านะ เจ้าเฉิน คืนนี้ฉันมาขอช่วยเฝ้าเล้าไก่ให้แกได้ไหม เอาแค่คืนเดียวก็พอ ฉันอยากลองสัมผัสความรู้สึกเวลาได้นอนอยู่ข้างหน้าต่างกระจกใสตอนกลางคืนดูบ้าง"

เมื่อซูเหวินเฉินได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าก็ย่นยับเข้าหากันทันที นอนเล้าไก่? นายคิดอะไรอยู่วะเนี่ย