บทที่ 40

บทที่ 40

ห้างสรรพสินค้าใหญ่

ทันทีที่ซูเหวินเฉินก้าวเท้าเข้ามา ก็พบว่าผู้คนประปรายกลุ่มหนึ่งกำลังยืนล้อมรอบเคาน์เตอร์แห่งหนึ่งและวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างออกรส

สายตาทุกคู่ต่างมองตรงไปยังโทรทัศน์ขนาดสิบสี่นิ้วที่ตั้งอยู่ภายในตู้กระจกด้วยความปรารถนากระหาย

หลังจากซูเหวินเฉินเดินผ่านไป เขาก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองด้วยความอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน

ที่แท้ก็คือโทรทัศน์นี่เอง! ต่อให้จะเป็นโทรทัศน์ขาวดำ แต่ในยุคสมัยนี้ก็นับว่าเป็นสินค้าฟุ่มเฟือยระดับสูงสุดอย่างแท้จริง

ไม่ต้องพูดถึงราคาที่สูงลิ่วถึงหนึ่งพันหยวนเลย แค่คูปองซื้อโทรทัศน์ใบเดียว คนธรรมดาทั่วไปก็ไม่มีปัญญาหามาครอบครองได้แล้ว

ตอนนี้โทรทัศน์ยังเป็นเรื่องที่ไกลตัวเกินไปสำหรับเขา เอาจักรยานที่อยู่ใกล้ตัวเข้าไว้ก่อนดีกว่า

ขอแค่ฟาร์มไก่เปิดทำการได้อย่างราบรื่น ถึงตอนนั้นการจะหาคูปองซื้อจักรยานมาสักใบก็คงไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร

ซูเหวินเฉินเดินตรงไปยังโซนเคาน์เตอร์จักรยานเพื่อแวะสำรวจ ราคาเริ่มต้นตั้งแต่หนึ่งร้อยยี่สิบหยวนไปจนถึงหนึ่งร้อยแปดสิบหยวน