บทที่ 31

บทที่ 31

สิบกว่าวันต่อมา

เวลากลางวันซูเหวินเฉินช่วยผู้คนในหน่วยการผลิตที่สองปั้นอิฐดิบเพื่อทำเป็นอิฐดินเผา ส่วนเวลากลางคืนก็คอยขบคิดว่าฟาร์มไก่ในตอนนั้นควรจะสร้างออกมาในรูปแบบใดดี

แม้ว่าร่างกายจะอดรู้สึกเหน็ดเหนื่อยขึ้นมาไม่ได้บ้างก็ตาม

แต่ความรู้สึกภาคภูมิใจที่ค่อยๆ เอ่อล้นขึ้นมาในก้นบึ้งของหัวใจ ยามเมื่อได้มองดูอุตสาหกรรมที่ตนเองเป็นคนริเริ่ม ค่อยๆ เป็นรูปเป็นร่างขึ้นทีละก้อนอิฐทีละแผ่นกระเบื้องนั้น ทำให้ซูเหวินเฉินเปี่ยมล้นไปด้วยพลังใจในการทำงานทุกๆ วัน

เพราะนี่คือสิ่งที่ค่อยๆ สำเร็จลุล่วงลงได้ภายใต้การผลักดันของเขา ในภายภาคหน้าสิ่งนี้ย่อมจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นในเส้นทางอาชีพของเขาอย่างแน่นอน

หลังจากโครงสร้างหลักของฟาร์มไก่เสร็จสมบูรณ์ ขั้นตอนสุดท้ายก็มาถึงวันทำพิธีปิดโครงหลังคาและยกขื่อไม้

เฮ่อเฟยไหวเลขาธิการพรรคประจำคอมมูน ภายใต้คำเชิญของซูเหวินเฉินได้เดินทางมาถึงสถานที่จริงด้วยตนเอง

เมื่อขื่อบ้านขนาดใหญ่ที่ผูกผ้าสีแดงเอาไว้ถูกแบกโดยชายฉกรรจ์ร่างกำยำหลายคน นำไปวางพาดไว้บนตำแหน่งที่เตรียมเว้นไว้ล่วงหน้าเรียบร้อยแล้ว

ซูเหวินเฉินก็รีบจุดประทัดลูกเล็กชุดหนึ่งซึ่งมีเสียงประทัดหนึ่งร้อยนัดทันที