บทที่ 17

บทที่ 17

แต่ซูเหวินเฉินกลับดวงตาเป็นประกายขึ้นมา เพราะเขามองเห็นโอกาสอีกสายหนึ่งจากเรื่องนี้

เขาเดินออกมาแล้วเอ่ยขึ้นว่า

"กองการผลิตกำลังประสบปัญหาด้านเงินทุนในตอนนี้ ผมเข้าใจได้ครับ เงินทุนเริ่มต้นของฟาร์มไก่จะให้พวกเราออกเองก็ได้ แต่จะให้ผมสำรองจ่ายเงินออกไปฟรีๆ โดยไม่ได้อะไรเลยคงไม่ได้หรอกครับ!"

"พวกคุณลองดูว่าแบบนี้ได้ไหมครับ ถ้าผมออกเงินซื้อชุดแรกด้วยตัวเองแล้วให้กองการผลิตหยิบยืมไปใช้แบบนี้ไม่มีปัญหา แต่หลังจากไก่พวกนี้ทำเงินได้แล้วย่อมต้องถือเป็นของฟาร์มไก่ด้วย ผมจะนำไปใช้ขยายขนาดของฟาร์มไก่ครับ"

"แต่พอถึงเวลาที่ฟาร์มไก่มีเงินแล้ว สมควรที่จะคืนไก่ห้าสิบตัวที่ผมซื้อไว้ก่อนหน้านี้ให้ผมด้วยหรือเปล่าครับ?"

หลังจากได้ฟังคำพูดของซูเหวินเฉินแล้ว คนที่เหลือก็หันมามองหน้ากัน

ตามสามัญสำนึกแล้ว แน่นอนว่าจะต้องคืนให้เจ้าของ ท้ายที่สุดแล้วก่อนหน้านี้คนอื่นก็ยกไก่ให้ฟาร์มไก่ใช้โดยไม่คิดมูลค่าไปแล้ว