บทที่ 1

บทที่ 1

ปัง ปัง ปัง!

"เจ้าเล็ก รีบตื่นได้แล้ว!"

"นับวันยิ่งแล้วใหญ่ ตะวันส่องก้นจนป่านนี้ยังนอนอุตุอยู่บนเตียง แม้แต่สือโถววัยแปดขวบยังสู้ไม่ได้เลย!"

"รีบลุกขึ้นมาได้แล้ว ต้องไปทำงานแล้ว!"

เมื่อได้ยินเสียงโหวตเวทของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นข้างหู ซูเหวินเฉินก็รู้สึกงุนงงเล็กน้อย วันนี้วันหยุดไม่ใช่หรือ ทำไมยังมีคนมาเคาะประตูอีก!

ซูเหวินเฉินสบัดศีรษะที่เวียนมึน แล้วค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของเขาคือขื่อบ้านที่ถูกควันรมจนดำมืด

ซูเหวินเฉินขยี้ตา พบว่าตนเองไม่ได้ตาฝ้าฟางไปจริง ๆ บนเพดานห้องไม่มีฝ้าเพดาน มีเพียงขื่อไม้ท่อนใหญ่สีดำมืดพาดผ่านอยู่ด้านบนสุดเท่านั้น!

หลังจากพบว่านี่คือสภาพแวดล้อมอันแปลกตา ซูเหวินเฉินก็เหลี่ยวมองไปรอบ ๆ