0102

⬢⬢⬢

ตอนที่ 102 กินองุ่นไม่ได้ก็ว่าองุ่นเปรี้ยว

ช่วงนี้ขายกระเป๋าสะพายกับดอกไม้ประดับผมจนเริ่มชินกับการเห็นคนตั้งแผงค้าขาย แต่พอเห็นว่าเป็นคนขายกางเกงขายาวก็รู้สึกแปลก ๆ

“กางเกงก็ทำเสร็จแล้วเอามาขายได้ด้วย ไม่วัดขนาด จะใส่พอดีได้ยังไง?”

“ใช่สิ คนสูงคนเตี้ยคนอ้วนคนผอมก็มีกันทั้งนั้น”

“โอ๊ย สีสวยจังเลยนะ ผ้านี้ก็ดีด้วย”

“รอยพับกางเกงตรงจัง ทำไมยังมียางยืดด้วยล่ะ กางเกงพวกนี้ได้มาจากไหนกัน?”

“ไม่กี่คนนี้เคยมาขายดอกไม้ประดับผมกับกระเป๋าสะพายมาก่อน”

มีคนหนึ่งลดเสียงลง “ก็ยังเป็นดอกไม้ประดับผมกับกระเป๋าสะพายที่พวกเขาขายสวยกว่านะ ไม่รู้ทำไม ถึงจะเหมือนกันเป๊ะ แต่ก็รู้สึกไม่เหมือนกัน”