0082

⬢⬢⬢

ตอนที่ 82 เสียงที่ห่างหายไปเนิ่นนาน

ตอนเย็นกลับบ้าน เสี่ยวอาเซิ่งยังคงน้ำตาคลอตลอดเวลา สุดท้ายก็เข้ามากอดซ่งอวี้หน่วน พลางพูดด้วยเสียงอู้อี้ “พี่สาว ถ้าผมไปกับพี่ได้ ผมก็ยังช่วยพี่สาวได้นะ”

ซ่งอวี้หน่วนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

เสี่ยวอาเซิ่งถือโอกาสรุกต่อ “พี่สาว ผมสัญญาว่าจะเชื่อฟัง ผมดูแลตัวเองได้ ใช่แล้ว นอกจากผมทำกับข้าวไม่เป็น อย่างอื่นผมทำได้หมด เช่น ทำไร่ จับแมลง ตัดหญ้า เลี้ยงม้า พี่สู้ผมไม่ได้ด้วยซ้ำ”

ลูกของคนจนโตเร็วกว่าวัย

ซ่งอวี้หน่วนถึงกับเหงื่อตก

ใช่แล้ว พูดถึงงานไร่และงานบ้าน เธอนี่มันไร้ประโยชน์จริง ๆ สู้อาเซิ่งยังไม่ได้

เธอแยกข้าวสาลีกับหญ้าป่ายังไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ