ตอนที่ 398 คุณูปการเปี่ยมล้นทั่วขุนเขาท้องทะเล

ฮูหยินโจวเช็ดน้ำตาที่หางตา ถอนหายใจยาวคราหนึ่ง เต็มไปด้วยความจนใจและความห่วงหา “ช่างเถอะ ช่างเถอะ รู้ว่าห้ามเจ้าไม่ได้ เจ้ามีจิตใจโอบอ้อมอารีต่อสรรพชีวิต เสียสละเพื่อคุณธรรมอันยิ่งใหญ่ นับเป็นเด็กดีที่หาได้ยากในโลกหล้า ป้าสะใภ้ไม่ขัดขวางเจ้า ขอเพียงเจ้าปลอดภัยราบรื่นตลอดทาง ไร้กังวล เดินทางอยู่ภายนอกอย่าได้ฝืนทนเป็นอันขาด การรักษาคนช่วยชีวิตย่อมสำคัญ ทว่าร่างกายของเจ้าเองยิ่งสำคัญกว่า อย่าได้ตรากตรำเหน็ดเหนื่อยเกินไปทั้งวันทั้งคืนเด็ดขาด ถึงเวลาพักผ่อนก็ต้องพักผ่อน อย่าได้ปล่อยให้ตนเองต้องทนลำบาก”

“ยังมีฉีหลิ่นอีกคน” ฮูหยินโจวหันไปมองฉีหลิ่นผู้นิ่งสงบสุขุมรอบคอบที่อยู่ด้านข้าง กำชับอย่างจริงจัง “หว่านหว่านจิตใจอ่อนโยน เอาแต่คิดถึงผู้อื่นเป็นหลัก มักยอมทนลำบากฝืนใช้ร่างกายจนเกินกำลัง การรอนแรมเดินทางไกลในครั้งนี้ ทั้งยากลำบากทั้งเหน็ดเหนื่อย เจ้าเป็นสามีของนาง ต้องดูแลปกป้องนางให้ดี รักทะนุถนอมนาง อย่าให้นางต้องทนลำบากแม้เพียงนิด และไม่อนุญาตให้นางตรากตรำเกินไป คุ้มครองพวกนางให้ดีตลอดทาง”