เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
แววตาของนางเปี่ยมไปด้วยความฉงน เอ่ยระบายความคลางแคลงใจที่สั่งสมมานานหลายปีอย่างตรงไปตรงมา “ในเมื่อร่างกายของข้าก็ปกติดี ไม่มีโรคภัยไข้เจ็บแม้แต่น้อย เหตุใดข้าเข้าพิธีสมรสมาสิบสองปี ถึงไม่อาจรักษาลูกไว้ได้สักคนเลยเล่า ข้ามิใช่ไม่เคยตั้งครรภ์ ข้าเคยตั้งครรภ์จริง ๆ ถึงสองครา ทว่าทั้งสองครากลับหลุดหายไปอย่างน่าประหลาด!”
“ยามปกติข้าดูแลเรื่องอาหารการกินและการใช้ชีวิตอย่างพิถีพิถันเป็นพิเศษ ไม่เคยอยากกินของเย็น ไม่เคยเหน็ดเหนื่อย ไม่เคยโมโห แม้แต่เดินเหินยังระมัดระวังรอบคอบ แต่กลับรักษาลูกไว้ไม่ได้ บางคราข้าก็อดคิดทบทวนไม่ได้ หรือว่าชาตินี้ของข้าจะถูกลิขิตมาให้ไร้บุตรจริง ๆ หรือ”
แม้จะมีความอาลัยอาวรณ์ แต่น้ำเสียงของนางยังคงเปิดเผยปลอดโปร่ง ไม่มีจิตใจก่นด่าตัดพ้อตนเองแม้แต่น้อย เพียงแค่ฉงนสงสัยไม่เข้าใจเท่านั้น