กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซูหว่านหว่านก้าวเร็วปรี่ไปที่ข้างตั่ง ก้มตัวลงมองดูโจวชิงเหยา น้ำเสียงสุขุมนุ่มนวล เปี่ยมด้วยพละกำลังที่ทำให้คนวางใจ ปลอบประโลมอย่างรวดเร็ว “ชิงเหยา ข้ากลับมาแล้ว อย่ากลัวเลย มีข้าอยู่ เจ้าและลูกย่อมไม่เป็นอะไรทั้งนั้น”
เพียงคำพูดสั้น ๆ ราบเรียบหนักแน่น กลับกดข่มความตื่นตระหนกทั่วทั้งโถงลงได้ในพริบตา
เหล่านางกำนัลและแพทย์หลวงที่เดิมทีใกล้จะสิ้นหวังล้วนใจชื้นขึ้นมา ประหนึ่งคว้าฟางช่วยชีวิตเส้นสุดท้ายเอาไว้ได้ จิตใจที่ตึงเขม็งผ่อนคลายลงไปหลายส่วน