กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
สนธยามืดสลัว ห้องลับในจวนองค์ชายสองปิดสนิท ตัดขาดซึ่งเสียงลมและเสียงผู้คนทั้งปวง
แสงเทียนสีเหลืองสลัววูบไหว สาดสะท้อนดวงหน้าหม่นหมองของเซียวเฉิงเจ๋อ ก้นบึ้งของแววตาเปี่ยมล้นไปด้วยโทสะอันร้อนรนและความไม่ยินยอม เขาฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะยาวอย่างดุดัน จอกน้ำชาสั่นสะเทือน น้ำชาสาดกระเซ็นออกมารอบทิศ
“คว้าน้ำเหลวทุกครา! รอดพ้นไปได้ด้วยความโชคดีทุกครั้งเพราะองค์รัชทายาท!”
“เปิดฉากเล่นงานในท้องพระโรง เสด็จพ่อไม่เพียงไม่ลงทัณฑ์ตำหนักบูรพา กลับตำหนิขุนนางใต้บังคับบัญชาของข้า! วางหมากในฝ่ายใน เสด็จแม่เปลืองสมองสิ้นเปลืองแรงกายไปมากมาย ก็ยังไม่อาจแตะต้องลูกในครรภ์ของโจวชิงเหยาได้แม้แต่เสี้ยวเดียว!”
“องค์รัชทายาทเห็นชัด ๆ ว่าสิ้นเรี่ยวแรงแล้ว ตำแหน่งรัชทายาทก็สั่นคลอนจวนเจียนจะพังทลาย เหตุใดจึงเอาชีวิตรอดจากความตาย ควบคุมสถานการณ์ไว้ได้ครั้งแล้วครั้งเล่า!”
ภายในห้องลับ มีคนผู้หนึ่งนั่งตัวตรงอยู่อย่างสงบนิ่ง