เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เมื่อกลับมาถึงตำหนักบูรพา พระชายาองค์รัชทายาทโจวชิงเหยานั่งสงบนิ่งอยู่บนตั่ง สีหน้าสงบเยือกเย็น ยกมือขึ้นเอ่ยปากกับเหล่านางกำนัลที่คอยปรนนิบัติอยู่ในโถงอย่างเรียบเฉย
“แยกย้ายกันไปเถิด ไม่จำเป็นต้องคอยปรนนิบัติอยู่ที่นี่ทั้งหมด”
เหล่านางกำนัลได้ยินเช่นนั้นต่างก็ค้อมกายขานรับ แล้วทยอยถอยออกจากประตูโถงไปตามลำดับอย่างมีระเบียบแบบแผน ยามปกติพระชายาองค์รัชทายาทมีอุปนิสัยอ่อนโยน ปฏิบัติต่อบ่าวไพร่อย่างโอบอ้อมอารี ทว่าแทบไม่เคยรั้งตัวผู้ใดไว้ปรนนิบัติใกล้ชิดตามลำพัง ทว่าในยามที่ทุกคนกำลังถอยออกไปในวันนี้ กลับเห็นสายตาของพระชายาองค์รัชทายาททอดมองไปยังนางกำนัลน้อยร่างบอบบางที่ก้มหน้าสำรวมสายตาอยู่ท้ายแถวผู้หนึ่ง แล้วเอ่ยปากรั้งตัวไว้ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“จิ่นซูอยู่ก่อน แล้วก็เยวี่ยเอ๋อร์ เจ้าก็เข้ามาปรนนิบัติด้วย”
สิ้นเสียงนั้น ฝีเท้าของคนไม่กี่คนที่ยังหลงเหลืออยู่ในโถงพลันชะงักงัน แววตาปรากฏความประหลาดใจขึ้นมาในชั่วพริบตา