ตอนที่ 309 ไปอำเภอผิงอัน

ชั่วพริบตาเดียวซูมู่ก็จากไปได้ครึ่งปีแล้ว

ในช่วงเวลาครึ่งปีนี้ ซูหว่านหว่านยังคงใช้ชีวิตด้วยการซักอาการตรวจโรคประคองชีพไปอย่างสงบสุข วันคืนผ่านไปอย่างราบเรียบมั่นคง ทุกวันคอยตรวจรักษาชาวบ้านร่วมถิ่น ยามว่างก็อยู่เป็นเพื่อนเสี่ยวเฉินเฉินหัดพูดหัดเดิน คนทั้งครอบครัวสงบสุขสำราญใจ ไร้ซึ่งคลื่นลมใด ๆ

ย่างเข้าสู่เดือนสิบสองแล้ว ลมเหนือพัดกระหน่ำหนาวเหน็บ หิมะตกหนักปิดคลุมขุนเขาทุ่งกว้าง ทุกหนแห่งล้วนหนาวเย็นยะเยือก ท่ามกลางช่วงสิ้นปีที่ใกล้เข้ามา ทุกครอบครัวต่างกำลังง่วนอยู่กับการปัดกวาดทำความสะอาดเตรียมรับปีใหม่ จดหมายฉบับหนึ่งที่ส่งมาจากอำเภอผิงอัน ก็ถูกส่งมาถึงมือของซูหว่านหว่าน

ซูหว่านหว่านเช็ดคราบผงสมุนไพรบนมือจนสะอาด แกะกระดาษจดหมายออกอ่านอย่างละเอียดรอบคอบ คิ้วและดวงตาพลันเปี่ยมล้นไปด้วยความปีติยินดี ทว่าในใจกลับรู้สึกบีบคั้นตามมา

จดหมายเป็นลายมือของซูมู่ที่เขียนขึ้นด้วยตนเอง ทุกตัวอักษรจริงใจยิ่งนัก เต็มไปด้วยความกระวนกระวายใจและความไร้หนทางในฐานะผู้เป็นสามี