ตอนที่ 267 วิชาแพทย์ก้าวหน้าขึ้นอีก

ซูมู่เขียนโจทย์ตัดสินคดีสองข้อเสร็จสิ้นในรวดเดียว เขาวางพู่กันขนหมาป่าในมือลง แล้วค่อย ๆ ยกมือขึ้นขยับไหล่ คอ และข้อมือที่แข็งเกร็งมาเนิ่นนาน

การก้มหน้าอยู่กับโต๊ะโดยไม่ขยับเขยื้อนติดต่อกันหลายชั่วยาม ทำให้แขนทั้งข้างของเขาเมื่อยล้าจนชา ปลายนิ้วเกร็งแน่นจากการจับพู่กันเป็นเวลานาน แม้แต่ท่วงท่ายกมือก็ยังติดขัดอยู่บ้าง เขาหมุนข้อมือเบา ๆ นวดคลึงกล้ามเนื้อที่เมื่อยล้าตรงง่ามนิ้วหัวแม่มือ เพื่อผ่อนคลายความเหนื่อยล้าที่ตึงเครียดมาตลอดทั้งวันลงเล็กน้อย

เขาก้มมองกระดาษคำตอบของตนเอง โจทย์ตัดสินคดีทั้งสองข้อผ่านการไตร่ตรองทีละชั้น ขบคิดพิจารณาทีละอักษร ทั้งหลักกฎหมายและน้ำใจผู้คนล้วนคำนึงถึงอย่างรอบด้านถี่ถ้วน ไม่มีช่องโหว่ข้อผิดพลาดแม้แต่น้อย ในใจจึงสงบลงได้อย่างแท้จริง เมื่อเงยหน้าขึ้นกะชั่วยาม ท้องฟ้าก็ใกล้เที่ยงวันแล้ว มโนจิตที่ตึงเครียดผ่อนคลายลง ความหิวโหยจากท้องที่ว่างเปล่าก็ถาโถมขึ้นมาในพริบตา