เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซูมู่รีบเอี้ยวกายหลบ มิกล้ารับการคำนับใหญ่จากนาง “คุณหนูโจวมิต้องมากพิธี การช่วยคนเดิมทีก็เป็นหน้าที่ที่พึงกระทำอยู่แล้ว”
คนทั้งหลายมิจำนรรจ์ความใดต่อ ต่างพากันสาวเท้าเร่งรุดไปยังห้องนอนในเรือนชั้นในอันเป็นที่พักรักษาตัวของฮูหยินผู้เฒ่า ภายในห้องนอน แพทย์หลวงสามคนยืนล้อมอยู่ข้างเตียง คิ้วขมวดมุ่น มองดูฮูหยินผู้เฒ่าที่นอนอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าขาวซีด กลิ่นอายรวยรินอย่างจนปัญญา
ราชครูโจวสาวเท้าขึ้นหน้าไปดึงแขนเสื้อของแพทย์หลวงลู่ผู้เป็นหัวหน้า น้ำเสียงร้อนรน “แพทย์หลวงลู่ รีบมาดูเร็วเข้า โสมภูเขาต้นนี้ที่หลานซูนำมา ท่านลองดูว่าสามารถเข้ายาเพื่อให้อาการของภรรยาข้าทรงตัวได้หรือไม่”
ซูมู่ก้าวขึ้นหน้าทันควัน ปลดห่อผ้าที่สะพายติดตัวลงมา คลี่ออกแผ่วเบาบนโต๊ะไม้สาลี่ด้านข้าง หยิบหีบผ้าไหมลายลอยหนึ่งฟางออกมาจากก้นห่อผ้าชั้นในสุด สองมือประคองยื่นไปตรงหน้าแพทย์หลวงลู่