กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ทั้งสองกินบะหมี่กันอย่างเงียบสงบจนหมด วางชามและตะเกียบลง ในห้องโถงเหลือเพียงสองคนที่นั่งประจันหน้ากัน
เงียบไปชั่วเค่อ บัณฑิตหลี่พลันลุกขึ้นยืน ป้องมือคารวะซูมู่อย่างจริงจัง สีหน้าเปี่ยมล้นด้วยความจริงใจและซาบซึ้ง น้ำเสียงเว้าวอนจริงใจถึงที่สุด “พี่ซู! วันนี้ข้าต้องขอบคุณท่านเป็นอย่างดี! น้ำใจอันยิ่งใหญ่ครานี้ ข้าจะสลักไว้ในใจ!”
ซูมู่ชะงักไปเล็กน้อย รีบยกมือขึ้นประคองเขาเบา ๆ พลางเอ่ยเสียงแผ่ว “พี่หลี่ไยต้องเกรงใจถึงเพียงนี้? ข้ากับท่านเป็นเพื่อนร่วมสำนักร่วมทางมาสอบ ย่อมต้องเกื้อหนุนดูแลกันอยู่แล้ว เรื่องเล็กน้อยเพียงนี้ ไม่คู่ควรให้เอ่ยถึงหรอก”