ตอนที่ 210 ไม่มีน้ำนม

เขาเดินแผ่วเบาไปข้างเตียง อาศัยแสงตะเกียงอันริบหรี่ มองดูภรรยาที่กำลังหลับสนิทอย่างสงบอยู่บนเตียง และยังมีนักศึกษาใหม่อารตัวน้อยเนื้อตัวนุ่มนิ่มที่ซุกซบอยู่เคียงข้างนางอย่างเงียบงัน

ใบหน้ายามนิทราที่สงบสุขทั้งสองหน้า หนึ่งใหญ่หนึ่งเล็ก เติมเต็มห้องหัวใจของเขาในทันที ทั่วทั้งใจเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขอันอบอุ่น ความตึงเครียด ความกังวล ความลนลานทั้งหมดล้วนสลายหายไปจนสิ้น

เขาเฝ้าอยู่ข้างเตียงอย่างเงียบสงบเช่นนี้ จับจ้องมองภรรยาและลูกตาไม่กะพริบ ไม่อาจตัดใจละสายตาไปได้ จวบจนดึกดื่น เหน็ดเหนื่อยถึงขีดสุด จึงค่อยฟุบลงข้างเตียงแผ่วเบา และผล็อยหลับสนิทไป ท่ามกลางความอบอุ่นมั่นคงที่อบอวลทั่วห้อง

ซูหว่านหว่านถูกเสียงร้องไห้อันนุ่มนิ่มทว่ากระชั้นถี่ข้างกายปลุกให้ตื่นขึ้นเบา ๆ ในเช้าตรู่ของวันที่สองหลังคลอด