เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“โย่ว เจ้าหนูซูมู่กลับมาแล้วรึ! ในที่สุดก็เฝ้ารอจนเจ้ากลับมาจนได้”
สุ้มเสียงคุ้นเคยและอ่อนโยนสายหนึ่งดังขึ้น หลิวเต๋อซานอาจารย์ของซูหว่านหว่านได้ยินความเคลื่อนไหวในลานเรือน ก็แย้มยิ้มสาวเท้าก้าวมาข้างหน้าทักทายทันที ระหว่างคิ้วและดวงตาเปี่ยมล้นด้วยรอยยิ้มเปี่ยมเมตตา
เขามองดูซูมู่ผู้ตรากตรำกรำฝุ่นลมเพิ่งจะกลับมาถึงเรือนจากสถาบัน น้ำเสียงสนิทสนมระคนทอดถอนใจ “เจ้าเด็กคนนี้ ทุ่มเทใจร่ำเรียนอย่างขะมักเขม้นอยู่ที่สถาบัน ในใจพี่สาวเจ้าวันทั้งวันคืนทั้งคืนล้วนบ่นพร่ำถึงแต่เจ้า วันหนึ่งต้องเอ่ยถึงเจ้าตั้งหลายครา ก็เฝ้าแต่หวังให้เจ้ากลับมาเรือนได้เร็วหน่อย”
นับตั้งแต่ทราบข่าวดีเรื่องซูหว่านหว่านตั้งครรภ์ ในใจหลิวเต๋อซานก็คอยเป็นห่วงร่างกายของศิษย์มาโดยตลอด ด้วยเกรงว่าผู้อื่นจะปรนนิบัติดูแลได้ไม่รอบคอบ ช่วงสิ้นปีนี้ยังมาไม่ถึง เขาก็ชิงเป็นฝ่ายรุดมาคอยดูแลที่ตระกูลฉีแต่เนิ่น ๆ โดยมิต้องให้ผู้ใดไปเทียบเชิญถึงหน้าประตูเลย