ตอนที่ 187 สำเร็จวิชา

ฉีหลิ่นยืนมองนางง่วนอยู่ด้านข้างมาโดยตลอด มองดูนางนั่งยอง ๆ อยู่หน้าหีบยา คัดแยกเม็ดยาอย่างละเอียดรอบคอบ ตรวจนับจำนวนซ้ำไปซ้ำมา พับเก็บถุงยาเข้าที่อย่างเป็นระเบียบและระมัดระวัง แววตาของเขาเปี่ยมล้นไปด้วยความอ่อนโยน

เขาเดินก้าวไปข้างหน้า ประคองแขนของนางไว้แผ่วเบา “อย่าได้เหน็ดเหนื่อยเกินไปนัก ค่อย ๆ เก็บก็พอ ทางแม้จะไกล ทว่าก็ยังผ่านเมือง ขาดอะไรกันก็หาซื้อเติมได้ตลอดเวลา ไม่จำเป็นต้องเตรียมไว้ครบทุกสิ่งอย่างหรอก”

ซูหว่านหว่านไม่แม้แต่จะเงยศีรษะ มือยังคงขยับไม่หยุด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความห่วงใย “ร้านยาภายนอกมีดีเลวปะปน สมุนไพรแยกแยะจริงเท็จได้ยาก ฤทธิ์ยาก็มิได้วางใจได้เท่ากับที่ข้าลงมือทำเอง ซูมู่อายุยังน้อย มีเพียงเสี่ยวชุนเซิงติดตามไปด้วย ก็คงช่วยอันใดได้ไม่มากนัก เตรียมยาไว้มากหน่อย ข้าถึงจะวางใจได้ หากระหว่างทางเกิดล้มป่วยกะทันหัน มียาติดตัวไว้ก็ยังพอรับมือเหตุฉุกเฉินได้”

ฉีหลิ่นได้ยินเช่นนั้นก็ไม่เกลี้ยกล่อมอีก ทำเพียงช่วยนางจัดห่อสัมภาระ ผูกเชือกถุงผ้าให้แน่นหนา ช่วยนางแบ่งเบางานจุกจิกเงียบ ๆ