เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
รุ่งขึ้นยามฟ้าสว่างโร่ ซูหว่านหว่านเก็บข้าวของเครื่องใช้ติดกายเรียบร้อย ก็หันไปหาเวินปิ่งเชียน ตั้งใจจะบอกลาอาจารย์อย่างเป็นทางการ ทั้งยังถือโอกาสเอ่ยถามว่าเขาอยากจะร่วมเดินทางกลับหมู่บ้านซ่างวานด้วยหรือไม่
ซูมู่สอบได้เป็นบัณฑิตฝึกหัด นับเป็นเรื่องน่ายินดีใหญ่หลวง ตามธรรมเนียมของแถบชนบท จำต้องกลับบ้านเกิดไปจัดโต๊ะเลี้ยงฉลอง ให้คนทั้งหมู่บ้านได้ร่วมรับไอแห่งความสุข อีกทั้งเวินปิ่งเชียนยังเป็นอาจารย์ผู้ประสิทธิ์ประสาทวิชาของซูมู่ บุญคุณชุบเลี้ยงอบรมสั่งสอนนี้หนักหนาดั่งขุนเขาไท่ซาน ไม่ว่าจะตามหลักเหตุผลหรือน้ำใจ ย่อมสมควรเชิญอาจารย์กลับไปเยือนบ้านเกิด ให้ทางบ้านได้ปรนนิบัติต้อนรับเป็นอย่างดี
ยามที่ซูหว่านหว่านก้าวเข้าสู่ห้องข้างเรือนของเวินปิ่งเชียน ผู้เฒ่ากำลังนั่งพลิกอ่านตำราอยู่ข้างโต๊ะ ท่าทางผ่อนคลายสบายอารมณ์